Niezależne Forum Projektu Cheops Niezależne Forum Projektu Cheops
Aktualności:
 
*
Witamy, Gość. Zaloguj się lub zarejestruj. Październik 16, 2021, 19:19:24


Zaloguj się podając nazwę użytkownika, hasło i długość sesji


Strony: [1] |   Do dołu
  Drukuj  
Autor Wątek: Polskie refleksje świąteczne i nie tylko  (Przeczytany 2794 razy)
0 użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.
chanell

Maszyna do pisania...


Punkty Forum (pf): 72
Offline

Płeć: Kobieta
Wiadomości: 3453



Zobacz profil
« : Grudzień 27, 2012, 10:12:33 »

Parę dni temu,wpadł  mi w oczy ciekawy tekst.Może warto poświęcić mu trochę uwagi.Autor jest świetnym obserwatorem  ,myslę że i wy zgodzicie się z jego refleksjami.


Stary kelner

Od zarania lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku miałem zaszczyt celebrować z przyjaciółmi piękną świąteczną tradycję.
 
Co roku, przed Bożym Narodzeniem, w Wigilię Wigilii, spotykaliśmy się w secesyjnej sali kolumnowej krakowskiego hotelu Pollera by przełamać się opłatkiem. Nasza kompania składała się wówczas z ambasadorów sfer uniwersyteckich, śmietanki krakowskiej palestry, czołówki szanowanych pod Wawelem lekarzy i znanych galicyjskich artystów.
 
Były to serdeczne, przyjacielskie spotkania odbywane z rzadko już spotykanym pietyzmem podług nad wyraz wytwornej etykiety. Służba hotelowa ustawiała w podkowę elegancko zastawione stoły zasłane wykrochmalonymi,  śnieżnobiałymi obrusami. Na proscenium puszyła się pięknie ubrana choinka. A kapituła naszej grupy miała swoje, od zawsze te same honorowe miejsca przy świątecznym przy stole.
 
Odświętnie ubrani, po krótkim entrée na stojąco zasiadaliśmy do uroczystego podwieczorku. Wszyscy mówili półszeptem. Czuło się wzruszenie w oczekiwaniu na moment podzielenia się opłatkiem, a na sali panowała atmosfera podobna tej w kościele tuż przed podniesieniem.
 
A gdy nadchodziła chwila świętego dla Polaków obrządku wszyscy wstawali od stołu z listkami opłatka w ręku i z łezką w oku życzyli sobie najlepiej i najszczerzej, jak tylko przyjaciel przyjacielowi życzyć może.
 
Usługiwał nam niezmiennie od lat niejaki pan Józef – starej daty kelner, który mi pewnego razu powiedział, że choć dawno już powinien był pójść na emeryturę, to tak naprawdę wciąż pracuje za naszą przyczyną, gdyż jak się wyraził: „ja przez cały rok na was czekam, bo tworzycie państwo towarzystwo, które mi jak żywo przypomina przedwojenne czasy, kiedy dama była damą, a pan rzeczywiście był panem”.
 
I trwała ta nasza piękna tradycja całymi latami, aż ż nadszedł czas kiedy Bóg pokarał Polaków wolnością i zaczęła się tak zwana „transformacja”. Starsi zapewne pamiętają hasła, jakie lansowały wówczas media: „bierzcie polskie sprawy w swoje ręce”, „liczy się tylko przyszłość i pomnażanie kapitału”, „niewidzialna ręka wolnego rynku rozwiąże wam wszystkie problemy”, „liberalna Polska receptą na szczęście”…
 
Jak się okazało, wielu moich przyjaciół wzięło sobie owe hasła głęboko do serca. Oddani w przeszłości wyłącznie nauce profesorowie prawa wraz z zaprzyjaźnionymi gwiazdorami krakowskiej palestry pozakładali firmy konsultingowo doradcze, co obrotniejsi lekarze dogadali się z koncernami medycznymi, a niektórzy artyści zaczęli tworzyć dla potrzeb biznesu.
 
No i bractwo, które od zawsze jeździło rozklekotanymi „maluchami”, a w porywach wartburgiem na talon, przesiadło się raptem do luksusowych „audic” i „beemek” z serii 700. I nie byłoby w tym absolutnie nic złego, gdyby nie nieszczęście, że powąchanie pieniędzy wyzwoliło z nich ślepy pęd do zbicia fortuny za tak zwaną „wszelką cenę”.
 
Nowe realia skłoniły ich do wejścia w zażyłe stosunki ze swoimi klientami, a mówiąc dokładniej byłymi prywaciarzami, sekretarzami partii, prezesami et consortes, czyli post-komuszą nacją geszefciarzy, którzy w czasie transformacji przepoczwarzyli się w sektę „nowofalowych biznesmenów”, których historia zapamięta z tego, że do garniturów z Vistuli nosili białe frotowe skarpetki. A z czasem ta nowobogacka ferajna zaczęła się panoszyć w eleganckim towarzystwie z markowymi cygarami w zębach, choć aromatu Cohiby do dziś nie odróżnia od swądu skisłego ogórka.
 
Aż nadszedł rok, kiedy moi wieloletni przyjaciele postanowili wyjść naprzeciw „nowym czasom” i zaprosić na opłatek do Pollera swych „nowych znajomych”.
 
Przedstawienie zaczęło się już w hotelowej szatni, gdzie odbył się pokaz, obowiązkowo długich aż po same kostki futer z norek, syberyjskich soboli, ocelotów - reszty wykrzykiwanych na głos nazw kosztownych okryć nie zapamiętałem.
 
Poprawiwszy makijaże i klapy garniturów od Bossa „elita” polskiego „biznesu” wlała się do hotelowej sali kolumnowej zasiadając bez żenady na honorowych miejscach zwyczajowo przeznaczonych dla kapituły.
 
Jeden z „biznesmenów” chciał za wszelką cenę zaistnieć w nowym towarzystwie. Ryknął więc na całe gardło: „Kelner!!!”... Pan Józef, jak zawsze w kremowym smokingu wyrósł obok niego jak spod ziemi ze słowami: „do usług szanownego pana”… Gdzie jest wódka!!! – ryczał nowofalowy bonza… Najmocniej szanownego pana przepraszam, ale myślałem, że jak zwykle podam po opłatku – skłonił się grzecznie pan Józef… Po jakim opłatku!!! – wrzasnął podkręcony parweniusz. Żeby mi tu zaraz było na stole parę flaszek!!! Zrozumiano???... Jak szanowny pan sobie życzy – skłonił się uprzejmie stary kelner.
 
Z niepomiernym zdumieniem stwierdziłem, że gros moich przyjaciół nie reaguje na to rynsztokowe zachowanie znakomicie się bawiąc w nowym towarzystwie, a głównym tematem dyskusji są chełpliwe opowiastki ile też gwiazdek miał hotel na wyspach, skąd właśnie wrócili i jak wiele kafelków Versace mają ich żony w łazience. Z zażenowaniem patrzyłem jak mizdrzą do swoich potencjalnych klientów. 
 
Grupa biznesowa stawała się coraz bardziej hałaśliwa, a niegdysiejsza uroczyście podniosła atmosfera naszych opłatkowych spotkań prysła jak bańka mydlana przemieniwszy się w bazarowy harmider.
 
A gdy nadeszła pora podzielenia się opłatkiem, zbratane towarzystwo poklepując się poufale po plecach zaczęło sobie pośpiesznie składać sztampowe życzenia, by czym prędzej powrócić do rozmów, kto, ile, gdzie i jakim sposobem zarobił pieniędzy.
 
Wtedy przypomniałem sobie o naszym kelnerze i jak co roku poszedłem z opłatkiem na zaplecze by złożyć życzenia panu Józefowi. Siedział zafrasowany przy kuchennym stole jakiś taki skulony i w siebie wpełznięty.
 
Panie Józefie! Z najlepszymi życzeniami do pana przychodzę! – krzyknąłem od progu.
 
Pan Józef wstał ciężko od stołu i z gorzkim uśmiechem na twarzy odpowiedział: „Ja też, panie Krzysztofie życzę panu wszystkiego najlepszego, a przy okazji chciałbym się z panem pożegnać”…
 
Widać było, że z trudem opanowuje wzruszenie.
 
Co się stało panie Józefie? – zapytałem. Coś ze zdrowiem nie tak???
 
Stary kelner przez dłuższą chwilę milczał, aż zebrał się w sobie i wyksztusił przez ściśnięte gardło: „ze zdrowiem dzięki Bogu wszystko dobrze, lecz niech się szanowny pan na mnie nie obrazi, ale wie pan, czas mi już pójść na emeryturę, bo  to już nie to towarzystwo”.
 
Krzysztof Pasierbiewicz
(nauczyciel akademicki)
 
 http://naszeblogi.pl/34799-stary-kelner


edit:

Jeszcze jedna świetna refleksja :

Mowa nienawiści ,czyli cenzuro witaj !


Mowa-trawa, nowo-mowa, gadka-szmatka... Do wielu określeń związanych z gawędzeniem dołączyła ostatnio coraz bardziej popularna „MOWA NIENAWIŚCI”.

Już samo sformułowanie brzmi nieprzyjemnie, odpychająco, pejoratywnie... Ktoś, na kogo padnie podejrzenie o używanie „mowy nienawiści” kojarzyć się będzie z osobnikiem wstrętnym, niegodnym, z oszołomem, wręcz  niebezpiecznym przestępcą, wymagającym izolacji od zdrowej tkanki społeczeństwa...
I – żeby nie było wątpliwości – takie indywidua w ogóle nie występują w obozie partii rządzącej!... Co to, to nie...

Kiedyś nienawistników można było rozpoznać dość łatwo; wystarczyło popatrzeć w czyjeś wściekłe oczy, usłyszeć jadowite słowa, pełne kalumnii, insynuacji, kłamstw, obelg czy bluźnierstw – i sprawa była jasna.

Teraz to już za mało, to są pozory, które mogą mylić (patrz – „gołąbki pokoju” typu Palikot, Niesiołowski, Kutz i in.). Dlatego dla ułatwienia namaszczeni przez rządzących eksperci będą konkretnie pokazywać palcem tych, co przodują w „mowie nienawiści”...

Bo nie może być tak, że w demokracji każdy może mówić, co mu się żywnie podoba...
Rządu nie można krytykować; rządzących można tylko chwalić i kochać! A jak się komuś nie podoba – niech sobie wygra wybory! Wtedy to on będzie wskazywał, kogo ośmieszyć i zgnoić, kogo zakneblować, kogo zamknąć, a kogo po prostu za.....
Stop! Rozpędziłem się... To może mieć przykre konsekwencje...

Bo tak naprawdę rzecz zasadza się nie w słowach, lecz czynach...
A CZYNÓW NIENAWIŚCI jakoś nikt nie zauważa...
Dlatego zaczynam rozumieć stare, rosyjskie przysłowie: „Ciszej będziesz, dalej zajedziesz”...

Lech Makowiecki

P.S. I coś w bieżącym temacie - najnowszy „wierszowany felieton” z „Naszego Dziennika” –  wersja bez cenzury...
Poniższy tekst – to trafne spostrzeżenia poczynione przez mego nieocenionego druha, blogera  Sea Wolfa; ja je tylko zrymowałem... Dzięki, Wilku...

            MOWA NIENAWIŚCI

Dziś debatę publiczną zdominował schemat:
„Dość mowy nienawiści!”... Więc rozwińmy temat...

Choć wyrażam łagodnie to, co mnie nurtuje
Słyszę wrzask z drugiej strony: „Nie rozmawiać z szują!”...

Prawię o moralności, wolności i Bogu...
Mówią: „Nie ma wolności dla wolności wrogów!”

Gdy taką „demokracją” jestem zniesmaczony,
Krzyczą: „Jątrzy i dzieli!  Faszysta pieprzony...”

Milknę więc (wszak milczenie jest podobno złotem)
„On milczy nienawistnie!” – szepczą chwilę potem...

Lecą wciąż epitety na mą biedną głowę:
„Oszołom! Sekta! Wiocha! Bractwo moherowe!
Smoleńskiem zaczadzony „patryjot” kibolski!       
To on! To on jest winien wojnie polsko-polskiej!”

Takoż byli kapusie –  z gazet i z ekranu –
Uczą mnie bez ustanku polskiej racji stanu...

Nie wiem, gdzie mam się ukryć... Wszędzie jakieś strachy;
Ktoś wypuszcza nagonkę, by dorżnąć watahy... 

To podłe, że tak walą do nas z rury grubej...
Wolność poglądów –  dla nich... Reszta – morda w kubeł!

P.S.
Nauka w las nie idzie; mowy nienawiści
Należy w pierwszym rzędzie uczyć się od mistrzów!
Gdy łeb mi pęka od tych faryzejskich kwików
Nachodzi mnie ochota rzec coś w ich języku...
Albo Kozakiewicza gest posłać, gdzie trzeba...
Przypomnieć legionistów słowa :  „Pies was je..ł*!”...

* nawiązanie do jednej z wersji pieśni „My, Pierwsza Brygada”:

Nie chcemy już od Was uznania
Ni Waszych mów, ni waszych łez!
Skończyły się dni kołatania
Do waszych serc, jebał was pies!

http://naszeblogi.pl/34797-mowa-nienawisci-czyli-cenzuro-witaj


« Ostatnia zmiana: Grudzień 27, 2012, 10:29:03 wysłane przez chanell » Zapisane

Na wszystkie sprawy pod niebem jest wyznaczona pora.

            Księga Koheleta 3,1
east
Gość
« Odpowiedz #1 : Grudzień 27, 2012, 11:24:11 »

Wy tacy owacy, a my tacy cacy ........... chciałoby się dopisać.

Stare czasy nie wrócą, bo zniszczyła je fala zalewowa, która najpierw na brzeg wyrzuca śmieci. "Stara Gwardia" odchodzi zniesmaczona, skonfundowana nowymi zwyczajami chamstwa, ale i niezdolna do rozpoznania tego co jest motorem Transformacji. Fala transformacji jest bezosobowa. Ona nie zna sentymentów. Jest realną siłą. Ludzie albo jej stawiają opór albo próbują się załapać wraz ze śmieciami, którym woda sodowa uderza do głów. To nic nie da pogrążając zarówno jednych jak i drugich. Titanic zatonął zabierając "elitę" starego świata choć orkiestra dumnie grała do końca. Czy ktoś wtedy winił górę lodową , albo zimny ocean ?

Kto trzyma się tożsamości lub próbuje wcielić się w nową ten już utonął . Nowy Świat to świat różnorodności , ale różnorodności twórczej, ożywczej, prądów odwiecznych, kipiących ponad interesami grup i grupek. To jak zew, rytm kosmiczny, moc nieustającego naporu, która co jakiś czas omiata tę Planetę. I teraz jest taki czas. Początek nieokiełznanych zmian którym nikt i nic nie jest w stanie się przeciwstawić. Tu potrzebny jest dzielny, sprawdzony żaglowiec którego paliwem jest wiatr zmian i dzielni , "stalowi" żeglarze w każdym wieku. Oby tylko "ludzie ze stali" potrafili rozpoznać moc "swoich" żagli puszczając zmurszałe liny we właściwym momencie.
Zapisane
songo1970

Maszyna do pisania...


Punkty Forum (pf): 22
Offline

Płeć: Mężczyzna
Wiadomości: 4934


KIN 213


Zobacz profil
« Odpowiedz #2 : Grudzień 27, 2012, 11:28:26 »


Skończyły się dni kołatania
Do waszych serc, jebał was pies!




co by tu dopisać..
na pohybel Mrugnięcie
Zapisane

"Pustka to mniej niż nic, a jednak to coś więcej niż wszystko, co istnieje! Pustka jest zerem absolutnym; chaosem, w którym powstają wszystkie możliwości. To jest Absolutna Świadomość; coś o wiele więcej niż nawet Uniwersalna Inteligencja."
Strony: [1] |   Do góry
  Drukuj  
 
Skocz do:  

Powered by SMF 1.1.11 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Sitemap

Strona wygenerowana w 0.036 sekund z 20 zapytaniami.

Polityka cookies
Darmowe Fora | Darmowe Forum

articz moloromme pkspolonus watahasnu vocaloid-world